Sabado, Abril 26, 2014
Ang Sarap Sanang Umasa
Ang Sarap Sanang Umasa
ni Royverine
Ang sarap sanang umasa
Na sana nga mangyari
Ang pinapangarap ng puso
Ay makamit na lagi
Anong sarap, anong saya
Ligayang walang hanggan
Kung ang nais ng puso
Ang siyang mangyayari
Subalit mayroong tinatawag
Na reyalidad ng buhay
Hindi lahat ay sasaya
Hindi lahat ay matutuwa
Dahil para may mapunuan
Kailangan may mawalan
Sa bawat pusong magwawagi
May kaluluwang masasawi
Sa mga pagkakataong
Ika'y walang katunggali
Huwag kang pakasisiguro
Na ikaw ay magwawagi
Dahil mayroon pa ring pamantayan
Maaring dito, ikaw ay magkulang
Kaya't wala pa ring katiyakan
Na pagluha ay maiiwasan
Ang sarap sanang umasa
Hunghang na paniniwala
----------------------------
April 26, 2014
4:11 p.m.
Angeles City
Philippines
Martes, Mayo 14, 2013
Malayo Ka Pa, Juan
Malayo Ka Pa, Juan
ni Roy dela Cruz
Kumusta ka na, Juan?
Marami ka bang natutunan?
Tila meron yatang kulang
Meron ka yatang gustong balikan
Alam kong ika’y matalino
Madali ka naman matuto
Pero ba’t ka ganyan, Juan?
Makakalimutin ka kung minsan
Malayo ka pa, Juan
Kay dami pang dapat pag-aralan
Nakikiusap ang iyong bayan
Imulat mo ang iyong isipan
Malayo ka pa, Juan
Huwag itapon ang ‘yong natutunan
Sayang ang nakaraan
Huwag mo na sanang balikan
Malayo ka pa, Juan
Huwag itapon ang natutunan
-------------------------------
May 14, 2013
7:47 p.m.
Angeles City
Philippines
Biyernes, Mayo 10, 2013
Iisang Boto Lang Ako
Iisang Boto Lang Ako
ni Roy dela Cruz
Iisang boto lang ako
Iisang pangalan lamang
Ang aking desisyon
Makakatulong ba?
O hindi rin kawalan?
At dahil isang boto lamang
Di na dapat pahalagahan
Bumulong man o sumigaw
Ay di na dapat pakinggan
Dahil ako'y isang tinig lamang
Minaliit na kakayahan
Ay isang pag-gising lamang
Na ang isang boto pala
Ay tilamsik lang sa kawalan
Walang halaga... walang timbang
Buhay ko... bayan ko...
Kinabukasan ng mga anak ko
Nakasalalay sa isang boto lamang
Isang guhit sa talaan
Wala ba itong kahulugan?
Pagkatao ko sana'y igalang
Talino ko'y huwag tatapakan
Desisyon ko ay pinag-iisipan
Parang sinampal ako ng harapn
Kapag sinabing ako'y isang boto lamang
---------------------------------------
May 11, 2013
12:03 p.m.
Angeles City
Philippines
Sabado, Abril 20, 2013
Aasenso ba ako kapag binoto kita?
Sagutin mo nga ang tanong ko... aasenso ba ako kapag binoto kita?
Yung tutuo. Hindi nga?! Yung tutuo lang.
Para kanino ba yang ginhawa na pinapangako mo? Para sa akin ba o sa pamilya mo lang?
Napapansin ko lang kasi, paganda ng paganda ang buhay mo habang ako, palubog naman ng palubog sa utang.
Hindi naman sa sinisisi kita. Ni ayoko ngang umasa sa ‘yo e! Pero hindi naman ako tamad at halos magkanda-kuba na ako sa pagta-trabaho ko, pero ganun pa rin!
Yung tutuo. Hindi nga?! Yung tutuo lang.
Para kanino ba yang ginhawa na pinapangako mo? Para sa akin ba o sa pamilya mo lang?
Napapansin ko lang kasi, paganda ng paganda ang buhay mo habang ako, palubog naman ng palubog sa utang.
Hindi naman sa sinisisi kita. Ni ayoko ngang umasa sa ‘yo e! Pero hindi naman ako tamad at halos magkanda-kuba na ako sa pagta-trabaho ko, pero ganun pa rin!
Lunes, Marso 11, 2013
Kunwari lang...
Pangako... mula noon... lagi na lang... di na tayo natuto... o sadya na bang walang pag-asa?
Bakit naman kasi walang mapag-pilian? Kung meron man iba, hindi sikat kaya mahina o kaya sinasabihan pa na may topak, kaya nadi-declare na nuisance lang.
Kaya naka-stock tayo sa mga pamilyar na mukha at pangalan, at kanilang mga taga-pagmana, upang ipag-patuloy ang nasimulan... ang mga pangako ng kanilang mga magulang.
Kunwari... sila ang pag-asa
Tamang-tama ang awitin ni Gloc-9 at ng Kamikaze, di ba?
Kunwari lang... kunwari lang ang lahat...
Bakit naman kasi walang mapag-pilian? Kung meron man iba, hindi sikat kaya mahina o kaya sinasabihan pa na may topak, kaya nadi-declare na nuisance lang.
Kaya naka-stock tayo sa mga pamilyar na mukha at pangalan, at kanilang mga taga-pagmana, upang ipag-patuloy ang nasimulan... ang mga pangako ng kanilang mga magulang.
Kunwari... sila ang pag-asa
Tamang-tama ang awitin ni Gloc-9 at ng Kamikaze, di ba?
Kunwari lang... kunwari lang ang lahat...
Biyernes, Pebrero 15, 2013
Miss mo mukha mo!
"Kumusta na kayo? Miss ko na kayo. Eto pala bagong roaming # ko. Txt nyo ko. Miss ko na kayo. Ingat kayo lagi."Pamilyar ba kayo sa mga tema ng mga text na ganyan? Panigurado, kahit minsan man lang nakatanggap na kayo ng ganyang klaseng text message.
Alam na rin siguro natin na mga manloloko ang mga nagpapadala ng text na ganyan. Kapag pinatulan mo yan at nag-uusap na kayo, mapapansin mo puro mga general ang sagot niya. Tapos kapag nahuhuli-huli na niya loob mo, hingan ka na niya ng pera either through load or e-cash.
Magaling silang magsalita... magaling silang mambola... magaling silang mang-uto.
Pero maniniwala ka bang may mga nauuto nga sila? May mga kumakagat at napapasakay sila. Nakakaawa lang yung mga pumapatol sa ganito. Parang yung mga naniniwala din sa mga text na nanalo sila ng ilan daang libong piso.
Nakakainis lang na isipin na bakit kaya may mga taong ganito? Bakit may mga manloloko? Bakit may mga taong gustong manlamang ng kapwa nila?
Nakakalungkot.
Minsan kapag nakakatanggap ako ng ganyang text message, gusto kong sagutin nang "Utot mo!" o kaya, "Miss mo mukha mo!"
Kaya lang kapag ginawa ko yun, parang pinatulan ko na rin sila... bumaba na rin ako sa kinalalagyan nila. Dedma na lang, kesa tumaas pa ang BP ko.
Mag-ingat na lang sa mga nakakatanggap ng mga ganitong klaseng text.
Martes, Pebrero 5, 2013
Bakit hindi parehas ang buhay?
Bakit kaya ganun?
Bakit kaya ang ibang tao, sobra-sobra ang biyaya nila? Ang iba naman, halos hindi alam
kung paano makakatawid sa buhay.
May mga
ibang tao kung magtapon ng pera sa good time at bisyo nila, ganun-ganun na lang.
Parang pinupulot lang nila ang pera.
Yung iba
naman, ni hindi alam kung saan kukunin ang susunod na pagkain ng pamilya nila,
pambayad sa eskwelahan, o madalas napuputulan pa ng kuryente dahil nga walang
pambayad.
Bakit kaya
yung mga sobra-sobra hindi na lang pwedeng magbigay dun sa mga kapos? Bakit
hindi pwedeng lahat makaraos? Bakit hindi pwedeng lahat maging masaya?
Alam ko,
sasabihin ng iba, pinaghirapan nila yun at karapatan nilang gastusin yun sa ano
mang paraan na gusto nila. Wala silang obligasyon dahil hindi naman nila
kasalanan na naghihirap ang ibang tao. At saka, kaya daw mahirap yung iba ay
dahil tamad silang magbanat ng buto.
May
katotohanan siguro yun. Pero hindi lahat ng naghihirap ay tamad. Marami ang
talagang minamalas o di kaya ay pinagsasamantalahan at inaabuso ng mga ibang
mapanlinlang at pinapalabas na utang na loob pa nila kung makakatanggap sila ng
kakarampot na sweldo.
Ewan.
Opinyon ko lang yun. Maaring hindi nga kasalanan ng meron ang mawalan ang mga
wala. Pero hindi rin naman masamang tumulong kung may pagkakataon, di ba?
Hindi ko
sinasabing abusuhin sila, kung hindi tulungan yung mga dapat na tulungan. Yung
mga nagsisikap, at hindi naman yung mga naghihintay na lang ng ambon ng grasya.
Hindi siguro
talaga pantay ang buhay... pero sana lang, maiwasan ang pagiging maramot at
makasarili.
Hindi lang
naman sila ang anak ng Diyos.
Pero sabi
nga nila, talaga daw hindi pantay ang patak ng ulan.
Ewan,
naguguluhan na rin ako sa isinusulat ko.
Pautang na
lang!
Linggo, Nobyembre 11, 2012
Gusto mo bang iwasan ka ng mga kaibigan mo?
Ikaw, gusto mo bang iwasan ka ng mga kaibigan mo?
Madali lang yun, siguro naisip mo na yun o napansin mo na. Simple lang ang gagawin mo... UTANGAN MO!
Makikita mo, isa-isa silang magsisipaglayuan sa yo... dahil duon, makikilala mo na ang mga tutuo mong kaibigan.
Subukan mo... ako, napatunayan ko na yan!
Madali lang yun, siguro naisip mo na yun o napansin mo na. Simple lang ang gagawin mo... UTANGAN MO!
Makikita mo, isa-isa silang magsisipaglayuan sa yo... dahil duon, makikilala mo na ang mga tutuo mong kaibigan.
Subukan mo... ako, napatunayan ko na yan!
Martes, Oktubre 23, 2012
Anong pakialam mo?!
Walang basagan ng trip!
Simple lang naman, di ba? Kung hindi ka naman napeperwisyo at hindi ka naman apektado, hindi ka naman dapat nagre-react.
In short, anong pakialam mo?!
Ang tinutukoy ko ay yung mga kung anu-anong pino-post sa Facebook, Twitter at iba pang mga online social networks. Kanya-kanyang trip lang naman yan e. Pero minsan kasi, ewan ko lang kung bakit, ang hilig makialam at mambasag ng trip ng iba.
E ano kung post siya ng post ng mga pictures ng mga pagkain niya bago niya kainin? Ano bang pakialam mo?! Inggit ka ba o natatakam?
E ano kung ang bawat galaw at kilos niya, at kung anuman ang ginagawa niya pino-post niya? Ano bang pakialam mo?! E di mag-post ka rin pati pag-dighay mo at pagkilig mo… pagkatapos mo umihi.
E ano kung sulat siya ng sulat ng ka-emohan at kung anu-ano pang drama sa FB niya? Ano bang pakialam mo?! E di dramahan mo rin! Mas dramahan mo ang sa ‘yo para matalo siya!
E ano kung post siya ng post ng mga inspirational quotes, bible quotes, funny quotes, love quotes, o kung anu-ano pang nakakata-quote? Ano bang pakialam mo?! Binabasa mo rin naman yun e. Aminin!
At kung anu-ano pang ka-ek-ekan at ka-eklatan na pino-post at pinagsusulat ng iba sa profile nila. Kung hindi rin lang naman nakakasakit o nakaka-perwisyo, hayaan mo na lang. Walang basagan ng trip, di nga ba? Scroll down ka na lang at dedmatic to the max.
Hindi sa kanila umiikot ang mundo mo!
Higit sa lahat, hindi lahat ng mga nababasa mong posts e para sa ‘yo! Wag kang assuming!
Pero kung tutuusin, ba’t ba ako nagre-react dun sa mga nagre-react? Ano bang pakialam ko?!
Huwebes, Setyembre 20, 2012
Ang sarap siguro ng may nag-a-alala sa 'yo
Ang sarap siguro ng may nag-a-alala sa 'yo, 'no?
Wala lang. Naisip ko lang. Ang sarap siguro ng pakiramdam nung alam mong mayroong isang taong nag-a-alala at ipinagdarasal lagi ang kabutihan mo.
Bakit ko nga ba nasabi yun?
Kanina, nakasakay ako ng bus pauwi, galing ng Manila at pabalik na ako ng Angeles. Tahimik sa bus, siyempre. Walang pakialamanan. Kanya-kanyang mundo, ika nga. Palibhasa hindi naman kasi magkaka-kilala kaya ganun.
Teka lang, eto na nga, papunta na ako dun. Huwag kang excited!
Yung katabi ko, hawak ang cellphone niya. May ka-text siguro. Maya-maya naman yung katapat kong upuan nag-ring bigla ang phone. Sinagot niya. Hindi ko naman alam pinag-uusapan nila, pero narinig ko sabi niya, "Nakalabas na kami ng expressway."
Siguro tinatanong nung kausap niya kung nasaan na siya.
Ayun sila. Yung isa nagte-text, yung isa may kausap. Ako? Wala lang, nga-nga lang.
Tahimik ang cellphone ko. Tahimik ang buhay ko.
Hinihintay ko tumunog ang cp ko at umaasang may mabasang, "Ingat sa pag-uwi"
Pero wala. Nakatulog ako't nakarating ng Dau, walang text na dumating.
E wala naman talaga akong inaasahan na mag-a-alala at magte-text sa akin e. E ba't pa nga ba ako naghihintay.
Ewan ko ba, bakit ko naisip bigla yun.
Wala lang. Tamang senti lang.
Wala lang. Naisip ko lang. Ang sarap siguro ng pakiramdam nung alam mong mayroong isang taong nag-a-alala at ipinagdarasal lagi ang kabutihan mo.
Bakit ko nga ba nasabi yun?
Kanina, nakasakay ako ng bus pauwi, galing ng Manila at pabalik na ako ng Angeles. Tahimik sa bus, siyempre. Walang pakialamanan. Kanya-kanyang mundo, ika nga. Palibhasa hindi naman kasi magkaka-kilala kaya ganun.
Teka lang, eto na nga, papunta na ako dun. Huwag kang excited!
Yung katabi ko, hawak ang cellphone niya. May ka-text siguro. Maya-maya naman yung katapat kong upuan nag-ring bigla ang phone. Sinagot niya. Hindi ko naman alam pinag-uusapan nila, pero narinig ko sabi niya, "Nakalabas na kami ng expressway."
Siguro tinatanong nung kausap niya kung nasaan na siya.
Ayun sila. Yung isa nagte-text, yung isa may kausap. Ako? Wala lang, nga-nga lang.
Tahimik ang cellphone ko. Tahimik ang buhay ko.
Hinihintay ko tumunog ang cp ko at umaasang may mabasang, "Ingat sa pag-uwi"
Pero wala. Nakatulog ako't nakarating ng Dau, walang text na dumating.
E wala naman talaga akong inaasahan na mag-a-alala at magte-text sa akin e. E ba't pa nga ba ako naghihintay.
Ewan ko ba, bakit ko naisip bigla yun.
Wala lang. Tamang senti lang.
Miyerkules, Setyembre 19, 2012
Hindi lahat ng may puting buhok, matanda!
Oo, inaamin ko, may puti na akong buhok. Matagal nang meron, sa tutuo lang. Pero hindi naman lahat, mas marami pa rin ang itim... o pantay na lang? Ewan, basta alam ko hindi pa ako matanda. At hindi lahat ng may puting buhok, matanda! Yung iba, kunsumido lang!
Kanina sa botika, bumibili ako ng gamot. Tinanong ba naman ako ng nagtitinda sa botika kung meron akong Senior Citizen Card! Anong tingin niya sa akin?! Matanda na?! Komo may puti na akong buhok?!
Alam mo kung anong klaseng gamot ang binibili ko? Gamot sa ubo! Anong palagay niya sa akin?! Matandang hukluban na may TB?! Masyadong mapanghusga ang tinderang yun!
Akala mo nagkamali o S.O.P. lang yung pagtatanong niya? Hindi! Hindi pa dun natatapos/
Nagtanong din ako ng multivitamins. Tinanong ako kung regular o silver. Tinanong kung ano yung pagkakaiba ng dalawa. Yun daw silver para sa edad na 50 pataas.
"Miss! Wala pa akong singkwenta!" ang naisagot ko sa kanya!
Ano bang problema niya?! Bastos ba siyang talaga o taklesa?!
Lahat ng may puting buhok, senior citizen na para sa kanya?! Masyadong mapanglait ang tinderang yun!
Pasalamat siya at hindi ako pumapatol sa mga babae.
Bwisit na yun! Panira ng araw!
Kanina sa botika, bumibili ako ng gamot. Tinanong ba naman ako ng nagtitinda sa botika kung meron akong Senior Citizen Card! Anong tingin niya sa akin?! Matanda na?! Komo may puti na akong buhok?!
Alam mo kung anong klaseng gamot ang binibili ko? Gamot sa ubo! Anong palagay niya sa akin?! Matandang hukluban na may TB?! Masyadong mapanghusga ang tinderang yun!
Akala mo nagkamali o S.O.P. lang yung pagtatanong niya? Hindi! Hindi pa dun natatapos/
Nagtanong din ako ng multivitamins. Tinanong ako kung regular o silver. Tinanong kung ano yung pagkakaiba ng dalawa. Yun daw silver para sa edad na 50 pataas.
"Miss! Wala pa akong singkwenta!" ang naisagot ko sa kanya!
Ano bang problema niya?! Bastos ba siyang talaga o taklesa?!
Lahat ng may puting buhok, senior citizen na para sa kanya?! Masyadong mapanglait ang tinderang yun!
Pasalamat siya at hindi ako pumapatol sa mga babae.
Bwisit na yun! Panira ng araw!
Biyernes, Setyembre 14, 2012
Kumusta Ka Hudas?
Titulo yan nang isang pelikula nuong dekada 80 (o 90's yata, di rin ako sure). Hindi ko na rin matandaan kung sino ang artistang gumanap dahil hindi ko naman napanood. Pero alam ko action film yon at base sa title, parang alam na rin natin kung ano ang takbo ng istorya.
Pero walang kinalaman ang pelikulang yun sa sinusulat kong ito. Napagdiskitahan ko lang ang titulo kasi may naaalala ako.
Sino nga ba sa panahong ito ang hindi nakaranas ng nasaksak ng patalikod ng isang taong pinagkatiwalaan niya? Siguro, lahat tayo may kakilalang ganyan - traydor, ika nga.
Minsan mababaw, minsan malalim ang sugat na iniiwan ng pagta-traydor na ito.
Iba-ibang kwento, iba-ibang pangyayari.
Oo, naranasan ko rin ito. Kamakailan lang. Ayoko nang idetalye, hindi na yun mahalaga. Ang importante, nakikilala natin ang pagkatao nila.
Pero yun nga, kadalasan na tawag natin sa kanila Hudas, hindi ba? Kasi si Hudas ay siyang nagkanulo kay Hesus, ayon sa Biblia.
Kaya lang, naisip ko lang. Hindi ba minsan parang napaka-unfair naman natin kay Hudas? Kasi nga kapag traydor ang tawag natin sa kanila Hudas.
Bakit unfair?
Kasi si Hudas, sa huli nagsisi naman siya.
Yun lang po.
Lunes, Setyembre 10, 2012
ANYARE?!
Yan ang usong salita ngayon. Oo, nakiki-uso lang ako - ANYARE?!
Ibig sabihin, anong nangyari at tila yata hindi na gumalaw itong blog kong ito at wala nang nangyari?
Sa tutuo lang, hindi lang naman itong blog na ito ang hindi gumagalaw kundi lahat ng blogs ko. Para ngang hindi na ako blogger e, dahil hindi na ako nagsusulat sa aking mga blogs.
Pero siyempre naman, gusto ko pa rin naman mag-blog. Blogger pa rin naman ako, di ba?
Ano nga ba talaga ang nangyari?!
Wala lang. Masyado lang nawili sa facebook, twitter, online games at kung anu-ano pa. Kaya hindi na nakakapag-sulat.
Pero hindi na ngayon, dahil magsusulat na talaga ulit ako! (Ilang beses ko na bang sinabi ito?)
Kaya't itutuloy ko na ang pagba-blog.
Magbabalik na ang blogger!
Sana nga tutuo na.
Ibig sabihin, anong nangyari at tila yata hindi na gumalaw itong blog kong ito at wala nang nangyari?
Sa tutuo lang, hindi lang naman itong blog na ito ang hindi gumagalaw kundi lahat ng blogs ko. Para ngang hindi na ako blogger e, dahil hindi na ako nagsusulat sa aking mga blogs.
Pero siyempre naman, gusto ko pa rin naman mag-blog. Blogger pa rin naman ako, di ba?
Ano nga ba talaga ang nangyari?!
Wala lang. Masyado lang nawili sa facebook, twitter, online games at kung anu-ano pa. Kaya hindi na nakakapag-sulat.
Pero hindi na ngayon, dahil magsusulat na talaga ulit ako! (Ilang beses ko na bang sinabi ito?)
Kaya't itutuloy ko na ang pagba-blog.
Magbabalik na ang blogger!
Sana nga tutuo na.
Martes, Abril 24, 2012
Ipagpapasalamat ko pa
Kung titirahin mo ako, wag talikuran.
Kung sasaksakin mo ako, siguraduhin mong nakaharap ako.
Hindi ako magagalit... hindi ako iilag... at lalong hindi ako gaganti.
Dadalawin pa kita para lang magpasalamat mo ako.
Kung sasaksakin mo ako, siguraduhin mong nakaharap ako.
Hindi ako magagalit... hindi ako iilag... at lalong hindi ako gaganti.
Dadalawin pa kita para lang magpasalamat mo ako.
Miyerkules, Abril 18, 2012
Gamot para sa sakit o sa tao?
Bakit nga ba ganun? Ang sakit ang ginagamot natin at hindi ang tao.
Ayaw mong maniwala? Isipin mo, ano ang sinasabi mo sa botika kapag bumibili ka ng gamot?
Tignan mo at sabihin mo kung mali ako:
"Pabili nga po ng gamot sa ubo"
"Meron po ba kayong gamot sa sipon?"
"Ano pang magandang gamot sa allergy?"
O, di ba? Ganyang-ganyan ang sinasabi natin, hindi ba? Pero bakit nga ba ganun? Bakit gamot "para sa ubo" at hindi gamot para mawala yung ubo? Kapag binigyan mo ng gamot ang ubo, e di lalong lalakas yun!
Paano ka gagaling?
Kapag pinalakas mo pa sipon mo dahil binigyan mo ng gamot, baka hindi lang running nose ang abutin mo kundi magpa-fun run na yang nose na yan.
At kung yang allergy mo ay lalo mong pinatindi dahil sinuplayan mo ng gamot, patay! Matinding kamutan ang aabutin mo!
Nakuha mo ang ibig kong sabihin?
Alam ko, hindi naman ganun ang ibig mong sabihin kapag bumibili ka ng "gamot sa ubo" o sa sipon o kung anong karamdaman pa man. Pero aminin mo, may punto ako, di ba?
At malamang, malamang lang naman, baka sa susunod na bibili ka ng gamot ang sasabihin mo, "Mayroon po ba kayong gamot para mawala ang ubo ko?"
Ayaw mong maniwala? Isipin mo, ano ang sinasabi mo sa botika kapag bumibili ka ng gamot?
Tignan mo at sabihin mo kung mali ako:
"Pabili nga po ng gamot sa ubo"
"Meron po ba kayong gamot sa sipon?"
"Ano pang magandang gamot sa allergy?"
O, di ba? Ganyang-ganyan ang sinasabi natin, hindi ba? Pero bakit nga ba ganun? Bakit gamot "para sa ubo" at hindi gamot para mawala yung ubo? Kapag binigyan mo ng gamot ang ubo, e di lalong lalakas yun!
Paano ka gagaling?
Kapag pinalakas mo pa sipon mo dahil binigyan mo ng gamot, baka hindi lang running nose ang abutin mo kundi magpa-fun run na yang nose na yan.
At kung yang allergy mo ay lalo mong pinatindi dahil sinuplayan mo ng gamot, patay! Matinding kamutan ang aabutin mo!
Nakuha mo ang ibig kong sabihin?
Alam ko, hindi naman ganun ang ibig mong sabihin kapag bumibili ka ng "gamot sa ubo" o sa sipon o kung anong karamdaman pa man. Pero aminin mo, may punto ako, di ba?
At malamang, malamang lang naman, baka sa susunod na bibili ka ng gamot ang sasabihin mo, "Mayroon po ba kayong gamot para mawala ang ubo ko?"
Huwebes, Pebrero 16, 2012
Kapag Nagmahal Ang Makata
Kapag Nagmahal Ang Makata
ni Roy Dela Cruz
Hayaan mong mahalin kita
Isang pagmamahal na nararapat
Kailanma’y hindi ka sasaktan
Dahil ito’y mananatiling tapat
Sapagkat ganyan kapag nagmahal
Ang tapat na puso ng makata
Sa kabila ng makukulay na salita
Naroon ang dalisay na pag-aalay
Hayaan mong tulungan kong maghilom
Sugat na ‘di nagamot ng panahon
Pagmamahal lang ang makakagamot
Sa sugat na pagmamahal din ang may dulot
Sana’y pakinggan, tulang isinulat
Mula sa puso ng makatang tapat
Nawa’y madama ang malinis na hangarin
Pangakong ikaw lamang ang iibigin
Ganyan kapag nagmahal
Ang makatang may pusong tapat
------------------------------------------
Roy
January 13, 2012
10:57 p.m.
Angeles City
Philippines
ni Roy Dela Cruz
Hayaan mong mahalin kita
Isang pagmamahal na nararapat
Kailanma’y hindi ka sasaktan
Dahil ito’y mananatiling tapat
Sapagkat ganyan kapag nagmahal
Ang tapat na puso ng makata
Sa kabila ng makukulay na salita
Naroon ang dalisay na pag-aalay
Hayaan mong tulungan kong maghilom
Sugat na ‘di nagamot ng panahon
Pagmamahal lang ang makakagamot
Sa sugat na pagmamahal din ang may dulot
Sana’y pakinggan, tulang isinulat
Mula sa puso ng makatang tapat
Nawa’y madama ang malinis na hangarin
Pangakong ikaw lamang ang iibigin
Ganyan kapag nagmahal
Ang makatang may pusong tapat
------------------------------------------
Roy
January 13, 2012
10:57 p.m.
Angeles City
Philippines
Linggo, Agosto 28, 2011
Magiging Kang Tula
Magiging Kang Tula
ni Roy dela Cruz
Mahalin mo ako
Magiging kang tula
Iwanan mo ako
Magiging kang tula
Paiyakin mo ako
Magiging kang tula
ni Roy dela Cruz
Mahalin mo ako
Magiging kang tula
Iwanan mo ako
Magiging kang tula
Paiyakin mo ako
Magiging kang tula
Linggo, Hulyo 31, 2011
Pansamantalang paalam....
Pansamantala lamang naman talaga... hanggang makakita ako ng solusyon sa problema ko.
Ako pa?! Hindi ko kailanman matatalikuran ang pagsusulat sa blog. Bagama't inaamin ko na madalang na lang akong magsulat ngayon, hindi ibig na kinatatamaran ko na ito. Abala lang talaga akong masyado.
Pero ngayon, mukhang mas magiging madalang pa... dahil sa mga hindi maiiwasang pangyayari.
Kaya't hanggang sa susunod
Kitakits na lang!
Ako pa?! Hindi ko kailanman matatalikuran ang pagsusulat sa blog. Bagama't inaamin ko na madalang na lang akong magsulat ngayon, hindi ibig na kinatatamaran ko na ito. Abala lang talaga akong masyado.
Pero ngayon, mukhang mas magiging madalang pa... dahil sa mga hindi maiiwasang pangyayari.
Kaya't hanggang sa susunod
Kitakits na lang!
Sabado, Hulyo 9, 2011
Walang ganang sumulat
Walang ganang sumulat
Walang ganang tumula
Naubos na ang rima
Natuyo na ang luha
Hapo na ang isipan
Pati ang katawang lupa
Kaya't wala nang maisulat
Ang malungkot na makata
------------------------------
Roy
July 9, 2011
10:31 p.m.
Angeles City
Philippines
Walang ganang tumula
Naubos na ang rima
Natuyo na ang luha
Hapo na ang isipan
Pati ang katawang lupa
Kaya't wala nang maisulat
Ang malungkot na makata
------------------------------
Roy
July 9, 2011
10:31 p.m.
Angeles City
Philippines
Sabado, Hunyo 25, 2011
Sa akin ang Pinas
Natatawa lang ako nang makita ang commercial na ito.
Sa akin ang Pinas!
puro katatawanan at kalokohan... gamit mga linya at pamagat ng mga pelikulang Filipino... pero benta.
walang pagpapanggap na pagpapaka-intelihente, kundi purong patawa at kalokohan lang. :)
Sa akin ang Pinas!
puro katatawanan at kalokohan... gamit mga linya at pamagat ng mga pelikulang Filipino... pero benta.
walang pagpapanggap na pagpapaka-intelihente, kundi purong patawa at kalokohan lang. :)
Mag-subscribe sa:
Mga Post (Atom)